Нашы вочы ня могуць сустрэцца...

Нашы вочы ня могуць сустрэцца,
Ты нібыта баісься мяне.
Толькі цяжка так робіцца сэрцу
З ранку ў ранак, у шэрай смузе.

З успамінаў усьмешкаю кволай
Ты глядзіш на мой стомлены твар,
Як той крыж, што на даху касьцёла
Запаліў між паўзмроку ліхтар.

Зноўку танец ў абдымках нязграбных
Паўстае, як жывы белы сон.
Птушкі волі ў кашулях парваных
Зноў лятуць у радкі маіх дзён.

Я імкнуся пазьбегнуць адчаю,
Ад яго я ўжо звыкся ўцякаць.
Я кахаю й сабе ашукаю,
Каб твой боль на свой гонар зьмяняць.

За тваю ж дабрыню і гасьціннасьць
Усявышні ўладар лёсу – Бог
Ўзнагародзіць няхай іншым чынам,
Калі я ўзнагародзіць ня мог.